Voor kleine kijkers met grote ogen
Waar gaat onze verbeelding heen als we ouder worden? Geen idee, maar als we Alexander Vantournhout gadeslaan kunnen we maar een ding besluiten: ze gaat nooit weg. We zien danser Miguel do Vale hier in een Mona Lisa-hoodie. Met een paraplu met Magritte-wolkjes. Of op klompen in Mondriaan-motief. Een vreemd wezen schuifelt de witte dansvloer op … wat is het? En wat zien we hier eigenlijk?
Met Souvenirshop duikt Alexander Vantournhout voor het eerst in een wereld voor kleine kijkers met grote ogen. De danser drapeert en transformeert kledingstukken uit de souvenircollectie van de choreograaf: mouwgaten duiken op onverwachte plekken op, een hoofd verschijnt op een knie, twee voeten worden vier. Armen worden benen, handen worden klauwen, een lijf krijgt twee hoofden. Het vertrouwde wordt vreemd. Het vreemde wordt betoverend.
Behalve lichaamsorigami ook muziek: Beethoven, Bach en Brahms, net een tikkeltje anders gespeeld door pianist Sarshar Ghozat. Acrobatie, dans, goocheltrucjes, plotse wendingen - en dan schuift de wolkenparaplu als een echte wolk tegen de hemel het surrealisme voorbij.
Theaterkrant noemde het "een vrolijke schoonheid." Een vierjarige naast de recensent noemde het "de raarste dans ooit." Wie gelijk heeft? Allebei!
