Midden jaren tachtig groeit John Davidson op in een klein Schots stadje. Hij droomt ervan profvoetballer te worden, maar de dag dat een belangrijke talentscout naar een wedstrijd komt kijken, krijgt John plots vreemde tics. Ook roept hij steeds erg ongepaste dingen, wat hem vaak in de problemen brengt. Uiteindelijk valt de diagnose: het syndroom van Gilles de la Tourette, een aandoening die nog erg onbekend is, waardoor John op veel onbegrip stuit.
"I Swear toont dat niet de touretter, maar de maatschappij een probleem heeft. Humor opent de deur naar normalisering en aanvaarding in deze waargebeurde crowdpleaser." ★★★★ - in De Morgen
"I Swear is grappig tot het verdomme niet meer grappig is." ★★★(★) - in Humo
"Een feelgoodverhaal dat je met een zucht van opluchting de zaal laat buitenstappen. I Swear is een deugddoende film." ★★★ - in De Standaard
"De Britse regisseur wijst in zijn empathische film ook op de inherente humor van Tourette, maar Jones legt evengoed de geestige kant van de situatie neer." - in De Tijd
"Funny, fierce and full of heart" ★★★★ - in The Guardian
I Swear won 2 BAFTA's, waaronder Beste Acteur
