Terug naar de essentie
Bij zijn vorige passage in Leietheater liet Gabriel Ríos een zodanige indruk na dat fans nog uren bleven napraten en in de foyer hangen, omdat ze de sfeer van de avond niet wilden lossen. Een prachtig concert, zonder meer. Wedden dat Ríos dat nu overdoet? Met een schepje meer. We willen er blind voor tekenen.
Zijn geschiedenis is ondertussen bekend: volgde op zijn 17de de liefde naar België, studeerde schilderkunst en ontpopte zich tot begenadigd verteller-muzikant. Van de zwoele Latin-pop van Ghostboy tot de introspectieve klanken van This Marauder’s Midnight en de liefdevolle herwerking van Latin klassiekers op Flore, Ríos is altijd in beweging.
Met zijn zesde album, Playa Negra, keert hij volledig terug naar zijn roots en zingt hij exclusief in het Spaans. Waar Flore nog een eerbetoon was aan anderen, vindt Ríos hier zijn eigen stem als Spaanstalige artiest. Rauw en poëtisch, kwetsbaar en krachtig, cryptisch en toch openhartig.
Je krijgt een Gabriel Ríos zoals je hem nog nooit hoorde: puur, persoonlijk en ongrijpbaar als de oceaan.
Voorprogramma:
Het voorprogramma wordt verzorgd door de Venezolaanse zanger Augusto Bracho, alter ego van muzikant en producer Gustavo Guerrero. Vanuit Mexico-Stad creëert hij een wonderlijke mix van Latijns-Amerikaanse ritmes, poëzie en verbeelding. Zijn liederen balanceren tussen traditie en experiment — van bolero tot joropo — met een meeslepende flair die tegelijk intiem en uitbundig aanvoelt. Bracho werkte als gitarist en producer met o.a. Natalia Lafourcade en Silvana Estrada, maar als solist toont hij vooral zijn eigen, raadselachtige wereld.
