Het is eten of gegeten worden. Donkeyshot Gangstershit vertelt over de roes van het leven, over wolven, rotsen en de harde realiteit. Image is alles, niet?
Als ik doodga vandaag, weet dat ik heb geleefd op rand van de wereld.
Dat ik uit de shit ben gekropen en sky high ben gegaan,
dat ik niet heb geleefd om klein te zijn.
Dat ik een wolf was in duistere tijden
omdat er overal wolven zijn.
Omdat als je iets wil bereiken, je in staat moet zijn om te bijten.
Iedereen heeft een rol te spelen in het leven
ik speel de rol van een wolf. Waarom?
Kijk naar de wereld. Er lopen overal wolven rond.
ik loop op straat, ik scan de space,
ik check wie ga ik bijten en tegen wie moet ik zwijgen.
Want eerlijk, uiteindelijk is het eten of gegeten worden.
Donkeyshot Gangstershit is een gedeeltelijk autobiografische vertelling van een aantal (ex)-gangsters. Waarom te kiezen voor de roes van het grote leven: voor Dubai, bitches en BlingBling? Waarom te kiezen een krijger te zijn i.p.v. een winkelier of een fabrieksarbeider?
Een voorstelling over wat het betekent een echte man te zijn, over duistere zijden en altijd op je hoede zijn. Over nooit twijfelen.
Donkeyshot Gangstershit is bovenal een voorstelling over je image. En over wat er verloren gaat als je jezelf vastzet in de spiegel. Rotsen kunnen niet breken! Maar de vraag is, als je je zo rotsvast in de harde reality plaatst, kan je dan nog wel vrij ademen? Want mannen mogen misschien niet huilen, maar wolven wel!
