Een bekentenis die nergens wegkijkt
Over Johan Heldenbergh kunnen we alvast een ding zeggen: hij gaat tot het uiterste voor elke rol die hij op zich neemt. Ook in deze monoloog is het weer helemaal raak. Heldenbergh stelt zich hier de vraag hoe je kunt blijven voelen, denken en spreken wanneer het cynisme je dreigt te verlammen? Hij stelt de vraag, fileert de antwoorden en kijkt nergens weg.
B.I.G.T (But it's getting there) is een indringende biecht over schuld en verdwijnende idealen, over het belang van kleine woorden en kleine daden. Over wanhoop én de broze hoop die blijft oplichten, precies wanneer het te laat lijkt. Gedragen door livemuziek onderzoekt hij wat het in wezen betekent om mens te zijn.
Een voorstelling die troost, schuurt en wakker schudt.
